مرگ میوه ی زندگی انسان است نه نابود کننده ی او!

 مرگ از دل زندگی می روید؛ یک سقوط و ارتجاع و افتادن نیست بلکه مسیر آن رو به کمال است.

زندگی اگر در جهت درست حرکت کند میوه ی خوب و شیرینی خواهد داد و اگرنه میوه اش تلخ خواهد بود. لذا مرگ برای انسان ها گاهی تلخ و گاهی شیرین است.

 آن وجودی که به مثابه درخت باغ، خوب تغذیه کرده و آب شیرین نوشیده و آفتاب زلال پذیرفته و نسیم بهاری را بر جان گرفته و تیمارهای خوبی از باغبان پذیرفته است، میوه اش میوه صالحی خواهد بود، ثمره ی صالح و بالغی خواهد داد... بنابراین زندگی هم میوه می دهد و میوه ی نهائی و غائی زندگی "مرگ" است. شاید بتوان گفت مرگ "بلوغ" زندگی است! یعنی زندگی وقتی به سرمستی و سرخوشی نهائی رسید، آنگاه انسان در اوج سرخوشی و در نهایت شادکامی مرگ را پذیرا خواهد شد. مرگ ثمره ی بلوغ زندگی است؛ ولی بشر از همان ابتدای ورود به زندگی از مرگ نوعی بیم دارد. دلیل بیم انسان از مرگ در واقع نا آشنائی او نسبت به مرگ است. کسی که مرگ را به معنای حقیقی خود شناسائی کند با مرگ انس خواهد گرفت و بعد از مدیدی خواهد فهمید که مرگ کمال اوست نه سقوط و ارتجاع او !...

 متن فوق گزیده ای از سخنرانی استاد پیرامون حکایت ( خدو انداختن خصم در روی علی(ع) و انداختن علی شمشیر را )، از دفتر اول مثنوی (5/10/89) می باشد.